Siostry elżbietanki przybyły do Zielonej Góry 15 sierpnia 1882 r. Trzy lata później otrzymały mały budynek i zamieszkały na uboczu miasta. Od początku zajmowały się ambulatoryjną pomocą chorym.
W 1985 r. powstał pierwszy fragment dzisiejszych "elżbietanek" - dom zakonny. W 1908 roku dobudowano środkową część z kaplicą domową poświęconą św. Janowi Ewangeliście. Obok niej znajdował się dom starców i hospicjum.

11 października 1927 roku poświęcono gmach nowego szpitala (trzecia część budynku). W "elżbietankach" zamontowano pierwszą w mieście elektryczną windę. W tym czasie, podobnie jak w latach poprzednich, siostry oprócz pielęgnacji chorych we własnym szpitalu spieszyły z pomocą chorym w mieście, a także poświęcały się wychowaniu dzieci w przedszkolu. W 1939 roku szpital sióstr liczył 88 łóżek. W czasie II wojny światowej w budynku mieścił się szpital polowy.

16 kwietnia 1945 roku wojska radzieckie wraz z rannymi opuściły szpital. Wydział zdrowia zadecydował, by do szpitala sióstr przyjmowano nieuleczalnie chorych. W dniu 1 czerwca 1945 roku przywieziono pierwszych chorych na tyfus.

W dniu 1 grudnia 1946 roku dom zakonny w Zielonej Górze przeszedł pod zarząd prowincji poznańskiej. Przełożona Prowincjonalna Matka M. Zofia Nawrocik z Poznania w dniu tym skierowała do Zielonej Góry pierwszą siostrę z prowincji poznańskiej - S.M. Symplicję Koszałka i powierzyła jej urząd przełożonej domu. W dniu 6 stycznia 1946 roku wojsko radzieckie oddało klucze do szpitala i klauzury.

W 1947 roku oprócz oddziału chirurgicznego otwarto również oddział ginekologiczny. W roku 1961 szpital zgromadzenia przekwalifikowano na wszelkiego rodzaju przychodnie oraz mały oddział dermatologii.
W 1992 roku decyzją Komisji Majątkowej budynek został nam zwrócony i rozpoczął się generalny remont.

Od 1995 roku funkcjonuje Ośrodek Rehabilitacyjno Wychowawczy dla Młodzieży Niepełnosprawnej Ruchowo uczęszczającej do szkoły średniej i na uniwersytet.

Po reformie służby zdrowia od 1999 roku otworzyłyśmy rehabilitację jako samodzielny zakład świadczący usługi naszej młodzieży oraz pacjentom z miasta. Kiedy te dwa zakłady już dobrze funkcjonowały rodzice przychodzący ze swoimi dziećmi na rehabilitację prosili o pomoc dla tych najmłodszych niepełnosprawnych. Wychodząc naprzeciw potrzebom społecznym otworzyłyśmy od 1 września 2001 przedszkole dla dzieci z niepełnosprawnością sprzężoną.